چه قدر سرم گیج می رود و چه قدر چشمانم سیاهی ...
خداوندا ...
تا کی باید هی حالم بد بشود و هی بخورم زمین و هی دندان درد بکشم و هی بی خواب شوم شب و نیمه شب و هی به خودم فحش بدهم ؟ تا کی ؟!
چشمانت را باز کن
من را ببین
ضعیف شده ام
ضعیف تر از همه ی موجودات ناتوان روی زمین ...
و این وسط هیچ کاری از دستم بر نمی آید !
صدای تلویزیون را کم می کنم و با یک لیوان شیر و عسل داغ می آیم توی اتاق . تو خوابیده ای و امشب بعد از مدت هاست که راحت و زود خوابیده ای و این برای من که هر شب بی خوابی ات را می بینم ، نعمت بزرگی است ! دلم می خواهد آرامش و معصومیتی که حالا توی صورت زیبایت می بینم ، همیشگی باشد و حاضرم جانم را هم بدهم ، اما تو حتا برای لحظه ای آرامشت را از دست ندهی و تا صبح راحت بخوابی . می نشینم پشت لپ تاپ و برای وقت گذرانی هم که شده ، کمی وب گردی می کنم . دلم می خواد همه ی پنجره ها را باز کنم تا بوی پاییز بپیچد توی اتاق . تا نفس بکشم و جان بگیرم از این هوا . از بوی نم نم بارانی که غروب - وقتی داشتم بر می گشتم به سمت خانه - پیچیده بود توی کوچه ! دلم فقط یک چتر کوچک می خواست و دست های گرم و مهربان تو که تا دم خانه قدم بزنیم و وراجی کنیم ! مثل آن روزهای سرد و نمناکی که طالقانی و ایرانشهر را آرام آرام می آمدیم پایین و تمام خواسته ی مان از زندگی این بود که خیابان تمام نشود . کامپیوتر را خاموش می کنم و می نشینم پشت میز نهارخوری . روزنامه را باز می کنم . امشب چرا خوش حالم ؟ امشب چرا دلم نمی خواهد بخوابم ؟ امشب چرا خانه ی کوچک و قشنگمان اینقدر در نظرم دوست داشتنی و گرم شده ؟! نمی دانم ... نمی دانم ! دلم می خواهد صبح نشود . دلم می خواهد بلغزم زیر لحاف و تا خود صبح کتاب بخوانم . کتاب های تکراری ! ... و خیالم راحت باشد که تو آرام خوابیده ای . جایت راحت است و داری خواب های طلایی می بینی . امشب انگار " عشق " از پنجره ی اتاق خواب سبزمان آمده داخل و قصد هم ندارد که برود ! مثل همه ی شب های خوب خدا ...
این پست خصوصی است و هیچ شباهتی به پست های قبلی ام ندارد . آن را نوشته ام برای خودم، تو و همه ی آن هایی که دوستمان دارند . اگر مشتاقید که بشنوید صدای دلم را، رمز بخواهید .
گفته بودم که بی چشات
دنیا برام جهنمه ...
چشم ها همان چشم هاست . دی شب این را فهمیدم . هنوز هم همان دو ستاره ی کوچک و درخشان را دارد که وقتی خوش حالی سوسو می زنند !
زنده گی
گاهی
نه ...
هیچ وقت
بر وفق مراد
نیست
بوی پاییز را نمی شود انکار کرد . بوی باد ، بوی سرما ، بوی برگ . دوست داشتن پاییز چیز عجیبی نیست . مثل حس عاشقی می ماند . مثل دوست داشتن تو . مثل وقتی که می نشینم روی تخت، کنار پنجره . پرده را کنار می زنم تا سیاهی چشمانم شاهکار آفرینش را ببینند . نقاشی بی بدیل هستی را . تگرگ و باران . خیسی زمین . رنگ خدا . برگ های قرمز . ناگهان میان درک این همه شگفتی ، تو می رسی از راه . خسته و خیس و خوش حال . با بوی نان تازه . باز هم زود آمده ای . برای دیدنم . برای بیشتر با من بودن ! مست از غرور می شوم . سراپا عشق . معجزه ی پاییز، این است انگار ... !
دیگه کم کم حالم داره از این نوستالژیک بازی های خودم به هم می خوره از بس که توی گوگل دنبال کارتون ها و سریال های قدیمی دهه ی ۶۰ گشتم ! گاهی با خودم فکر می کنم ای کاش حول و حوش سال ۱۳۰۱ به دنیا اومده بودم تا همه ی قدیمی های دنیا رو می دیدم و الان تا این اندازه مشتاق و کنجکاو نبودم برای دیدن و شنیدن چیزهایی که هیچ وقت ندیدم و نشنیدم و حالا هم هیچ دسترسی ای بهشون وجود نداره ! کاش من یک موزه ی درست و حسابی داشتم با کلی عتیقه و قدیمی جات دوست داشتنی و محبوب خودم ...
